Myśl Polska

Niepodległa Polska nad Bałtykiem

Odzyskanie przez Polskę niepodległego bytu państwowego w listopadzie 1918 roku było fenomenem. Nie dlatego, że świat zobaczył jednoczesną klęskę, a w konsekwencji rozpad zaborczych monarchii, które w XVIII wieku wymazały Polskę z mapy Europy.

O wiele ważniejsze było to, że bodaj od czasów „familii” Czartoryskich znalazła się liczna grupa patriotów, którzy w sposób przemyślany pracowali w kierunku odzyskania niepodległości, aby w stosownej chwili, trafnie przewidując koniunkturę międzynarodową, godnie reprezentować polskie interesy narodowe w obozie zwycięzców.

Chłodna i pozbawiona sentymentów insurekcyjnych, szeroka akcja dyplomatyczna prowadzona przez Romana Dmowskiego  w latach  I wojny światowej udowodniła, że potrafimy przełożyć wykalkulowaną koncepcję na praktyczne działania. Narodowi Demokraci poszli pod prąd, wbrew antyrosyjskiej, powstańczej tradycji i zdołali z tego założenia –

z Rosją przeciw Niemcom – uczynić podstawę polityki polskiej czasu wojny.

Zdawali sobie sprawę z tego, że bez ziem zaboru pruskiego, bez oparcia o Bałtyk, Polska będzie tylko kadłubowym manekinem, zdanym na łaskę i niełaskę wielkich sąsiadów.

W listopadzie 1918 roku, pomimo okupacji całości ziem polskich przez plemiona germańskie, potrafiliśmy przejąć władzę, a następnie utrzymać ją – paradoksalnie – dzięki konkurentowi Narodowych Demokratów Józefowi Piłsudskiemu, który zorganizował armię i spacyfikował nastroje prorewolucyjne. Mówi się często, że Polska wtedy „wybuchła“. Aby mogło dojść do tej eksplozji, potrzebny był solidny ładunek dobrze skonstruowanej polityki Narodowych Demokratów.

Marek Bednarz